Ama Bir Somuncu Baba Romanı

Ama Bir Somuncu Baba Romanı, görmenin ve bilmenin ne anlama geldiğini sorgulayan, Somuncu Baba'nın hayatından ilham alan bir roman. Fatih Duman, "Görmek bir şeye hudut koymaktır belki. Ya görmeden yaşayanlar, bizim anladığımız gibi dünyayı anlamayanlar?" sorusuyla okuru derin bir düşünceye davet ediyor. Duman, görmek için mutlaka göze gerek olmadığını, bazılarının bakmasa da gördüğünü, gözleri görmese de bildiğini anlatıyor. Bu paradoksal yaklaşım, romanın manevi ve tasavvufi zeminini oluşturuyor. Yazar, hayal ile gerçek arasındaki sınırın bazen belirsizleştiğini itiraf ediyor: "Bazı şeylerin hayali güzeldir, kendisi değil." Bu cümle, kitabın anlatım felsefesinin özeti niteliğinde. Duman, bu hikayeyi uzun zamandır gönlünde taşıdığını, unutmaya çalışsa da her seferinde yeniden hatırladığını anlatıyor. Kibrin dilinden bir dert anlatmak için kendini bu satırlara döktüğünü itiraf ediyor. 224 sayfalık bu roman, Somuncu Baba'nın maneviyatını, görmenin ve bilmenin sınırlarını sorgulayan, tasavvufi bir derinlik arayan okurlar için yazılmış.