Son Yaprak

Son Yaprak, umudun gücünü anlatan dokunaklı bir öykü klasiği. "Sue ertesi sabah bir saatlik uykudan uyandıktan sonra Johnsy'nin kapalı perdeye dalmış olduğunu gördü. 'Perdeyi aç, görmek istiyorum' dedi Johnsy fısıltıyla. Yorgun Sue emre itaat etti. Ama hayret! Hiç bitmeyecekmiş gibi gelen upuzun gece boyunca aralıksız yağan yağmur ve şiddetle esen rüzgardan sonra, bir asma yaprağı hâlâ yerinde duruyordu." Bu son yaprak, hasta Johnsy için hayata tutunma ile pes etme arasındaki ince çizgiyi simgeliyor. Sapına yakın tarafları hâlâ koyu yeşil kalmakla birlikte, ölümün ve çürüyüşün sarı rengi gelmiş olan yaprak, yerden beş altı metre yükseklikteki bir dala cesurca asılı duruyor. O. Henry, kısa öykü dalının büyük ustası olarak, beklenmedik sonlarla biten öyküleriyle tanınıyor. Hemen her öyküsünde hayatlarımızın ne kadar ironik olduğunu yüzümüze vuruyor. Yazar, öykülerinin şaşırtıcı finalleriyle olduğu kadar, kurduğu karakterlerin insani duyarlılıklarıyla da hatırlanmaya değer. Bu öykü de umudun ve fedakarlığın nasıl hayat kurtarabileceğini gösteriyor. Bu kitap, kısa öykü ustalarını, beklenmedik ve dokunaklı sonları seven okurlar için yazılmış. Umudun gücünü anlatan bu klasik, edebiyat severler için vazgeçilmez bir okuma.