Bediüzzaman Dede

"Bediüzzaman Dede, Bediüzzaman Dede!" Çocuklar ona böyle seslenirdi. Yılmaz Dinç bu kitapta, Bediüzzaman Said Nursî'yi işte bu sevecen çağrıyla, çocukların gözünden anlatıyor. Çocuklar ona seslendiğinde Bediüzzaman Dede durur, başlarını okşar ve "Bana dua edin, çünkü siz günahsızsınız, duanız kabul olur" derdi. Hayatı ibadet, dua ve kitap yazmakla geçen Bediüzzaman Dede'nin bir evi, bir ailesi olmamıştı; ama etrafındaki tüm çocuklar onun çocuğu olmuştu. Kitap, onun sıradan bir insan olmadığını da gösteriyor. Çok zekiydi, çözemediği problem yoktu. Hafızası öylesine güçlüydü ki bir defa okuduğunu anında ezberlerdi. Çalışkandı, boş vakit geçirmez, at üzerinde bile kitap yazardı. Mücadeleciydi, Birinci Dünya Savaşı'nda ülkesini savunmuştu. Hayvanlara karşı şefkat doluydu, onları sever ve korurdu. Dürüsttü, hiç yalan söylediği görülmemişti. Nazikti, kimseyi kırmazdı. Kitap, bu örnek insanı çocuğun anlayacağı sade cümlelerle tanıtıyor. Altmış dört sayfalık bu kitap, Bediüzzaman Said Nursî'yi çocuklara sevimli ve yakın bir dille tanıtan, örnek bir insanla tanışma fırsatı sunan değerli bir eser.