Ene Sus Ey Nefsim!

Bir ses var insanın içinde... Hiç susmayan, hep konuşan... Fatih Duman'ın bu romanı, işte bu içsel sesle, yani nefsle başlayan bir yüzleşme yolculuğuna davet ediyor okuru. Okur susmaya çalıştıkça bile içinden gelen sesin durmadığını fark ediyor. Fatih Duman, bu sesin adının nefs olduğunu söyleyerek, okuru bu kez o sesle birlikte konuşmaya çağırıyor. Aşk diyarına Hüdâyî kapısından girip nefsle bir cenk vermeyi teklif ediyor. Kitap, nefsin okura anlatacağı bir hikâye üzerinden ilerliyor. Yazar, içimize düşen kuşkuların, bizi durduran ve kandıran şeylerin de aslında nefsimizden kaynaklandığını vurguluyor. Hatta bu kitabı okumaktan vazgeçirmeye çalışan sesin bile nefsin bir hilesi olduğunu hatırlatıyor. Fatih Duman, her kitabın aslında bir kişi için yazıldığını söyleyerek, bu eserin de belki sadece okuyan kişi için kaleme alındığını ima ediyor. Bu kişisel hitap, romanı okurla derin bir bağ kurmaya davet ediyor. İki yüz elli altı sayfalık bu roman, nefsle mücadeleyi, iç sesle yüzleşmeyi tasavvufi bir derinlikte okumak isteyen okurlar için özel bir eser.