Tarihselciliğin Doğuşu

“Tarihselcilik” nedir? Tarihsel hadiseleri yalnızca genel yasalar, değişmez insan tabiatı ve evrensel akıl ilkeleri üzerinden açıklamak mümkün müdür? İnsanlar, toplumlar ve kültürler kendi tarihsel şartları içinde nasıl anlaşılır? Tarihsel düşünce ne zaman ve hangi zihinsel dönüşümlerin sonucunda ortaya çıkmıştır? Modern düşünce tarihçiliğinin kurucu isimlerinden Friedrich Meinecke, Tarihselciliğin Doğuşu’nda Batı düşüncesinin en büyük zihinsel dönüşümlerinden birini ele alıyor. “Tarihselcilik”, yalnızca tarih araştırmalarında kullanılan bir yöntem değil; insanı, toplumu ve kültürü değişmez kalıplar yerine kendi oluşum süreçleri, iç dinamikleri ve bireysel biçimleri içinde kavramayı sağlayan yeni bir düşünce tarzı olarak ortaya konuyor. İki ana kitaptan oluşan eserin ilk bölümünde Meinecke, tarihselciliğin ön aşamalarını Aydınlanma düşüncesi çerçevesinde ele alıyor. Shaftesbury, Leibniz, Vico, Voltaire, Montesquieu, Hume, Gibbon, Ferguson ve Burke gibi isimler üzerinden Doğal Hukuk anlayışının çözülüşünü incelerken; değişmez insan tabiatı fikrinin yerini tarihsel farklılıkların ve gelişim düşüncesinin almaya başlaması üzerinden tetkik ediyor. İkinci bölümde ise Lessing, Winckelmann, Möser, Herder ve Goethe’nin eserlerinde olgunlaşan Alman hareketine odaklanarak bireysellik ve tarihsel özgüllük kavramlarının nasıl yeni bir tarih bilincine dönüştüğünü gözler önüne seriyor. Kitabın okuru, tarihselciliğin ortaya çıkışını hazırlayan felsefî, edebî, dinî ve siyasî değişimlerin etkilerini, aynı zamanda Aydınlanma ile tarihsel düşünce arasındaki süreklilikleri ve kırılmaları da görme imkânı buluyor. Böylece tarih, geçmişten ibret verici örneklerin çıkarıldığı durağan bir olaylar toplamı olmaktan çıkarak bireylerin, toplumların ve kültürlerin kendilerine özgü biçimlerde geliştiği canlı bir dünyaya dönüşüyor. Tarihselciliğin Doğuşu, modern zihnin tarih, bireysellik ve gelişim kavramlarıyla tanışma serüvenini serimlerken; Batı düşüncesinin çok katmanlı dönüşümüne ışık tutan bir başyapıttır.