Onun Aynısı Bana da Oldu

Biz, "hallederiz" nesliyiz. Ezgi Akgül bu kitapta, kendi söküğünü diken, ağlarken gülen, düşerken toparlanan o "güçlü" çocuklara sesleniyor. Ama bu sahte gücün aslında bizi hasta ettiğini, duygusuzluğu metanet, duvar örmeyi de korunma sandığımızı hatırlatıyor. Kitap, sevgi dilenmekten yorulan mülteci ruhlar için, "iyiyim" maskesinin altında nefesi kesilenler için yazılmış. "Keşke"lerin gölgesinde bugününe ihanet edenler ve kendi zihninin zindanında hem mahkûm hem gardiyan olanlar için bir çağrı niteliğinde. Ezgi Akgül, okura pembe tablolar ya da ucuz mutluluk vaatleri sunmuyor. Bunun yerine yeniden üşümeyi, yeniden ısınmayı, yeniden incinmeyi ve yeniden iyileşmeyi, yani gerçekten yaşamayı teklif ediyor. Bu dürüst yaklaşım, kitabı sahte bir teselli kitabından ayırıyor. Yazar, okuru kolay cevaplarla oyalamak yerine, gerçek bir iyileşme sürecine davet ediyor. Yüz yirmi sekiz sayfalık bu kitap, duygularını bastırarak "güçlü" görünmeye çalışan, gerçek bir iyileşme yolculuğuna çıkmak isteyen okurlar için değerli bir kişisel gelişim eseri.