Osmanlı Demokrasisinden Türkiye Cumhuriyetine

Yavuz Bahadıroğlu bu kitapta çok cesur bir soru soruyor: Osmanlı'da hiç kimsenin gücü mutlak değildi, hatta padişahlar bile denetim altındaydı. Peki bugün, cumhuriyetle birlikte gelmesi beklenen hak ve özgürlükleri gerçekten yaşayabiliyor muyuz? Kitap, Osmanlı devlet sisteminin insanı merkeze alan, bugünkü anlayışa yakın demokratik bir yapıya sahip olduğunu anlatıyor. İsrafa, sefahate meyleden padişahlar ulema fetvasıyla tahttan indirilebiliyordu. Devlet, insana, hayvana, bitkiye hizmet eden büyük bir hayır kurumuna dönüşmüştü. Halkın padişahı, devlet adamlarını açıkça eleştirme hakkı vardı. Vaizler vaazlarında, halk hatipleri meydanlarda özgürce konuşurdu, zabıta buna müdahale etmezdi. Padişahlar din, dil, ırk, mezhep ayrımı gözetmeksizin halkın hakkını korumakla yükümlüydü. Bahadıroğlu, bütün bunların Osmanlı'da "demokrasi" adı altında değil, doğal bir devlet anlayışı olarak var olduğunu vurguluyor. Kitap boyunca okuru şu soruyla baş başa bırakıyor: Osmanlı sonrasında bu hak ve özgürlükleri ne kadar koruyabildik? Bu kitap, tarihe farklı bir gözle bakmak isteyen, "neydik, ne olduk, ne olmalıyız" sorusuna cevap arayan okurlar için düşündürücü bir eser. İki yüz elli altı sayfada Osmanlı'dan günümüze uzanan bir hesaplaşma sunuyor.