Hz. Salih Aleyhisselam ve Semud Kavmi'nin Helak Oluşunun Sebepleri

Hz. Salih (a.s.) dağları ve yüksek kayaları oyarak inşa ettikleri görkemli evlerle ünlü Semûd Kavmi’ne peygamber olarak gönderildi. Hz. Sâlih (a.s.) kavmini Allah’a itaat edip O’na iman etmeye davet ettikçe inatlaşarak karşı çıktılar ve çok makul olmayan insanın aklına ve hatırına zor gelebilecek, mantık dışı bir mucize istediler. Kendilerine dağdan kayaların yarılıp içinden bir devenin yavrusuyla birlikte çıkmasını istediler. Yüce Allah da onların isteğine karşılık vererek mucize olarak bir deveyi yavrusu ile birlikte kayanın içerisinden çıkardı. Deve kayanın içinden çıkıp Yaradan’ı tesbih etti. Devenin sütü hiç bitmedi ve sütü içenlere şifa oldu. Ancak, onlar inkârlarında ısrarcı oldular, iman etmek yerine kibirlendiler ve istedikleri mucizeyi inkâr ettiler. Salih (a.s.)’ın kavmini ıslah etmek ve onların içinde bulundukları hazin durumdan kurtarmak için gösterdiği gayretler bir netice vermedi, asi güruh peygamberlerine karşı inat ve inkârlarında ısrar ettiler. Salih (a.s.) onlara bu deveye ve yavrusuna asla dokunmamalarını ve hiçbir zarar vermemelerini, kötülük yapmamalarını söyledi. Hatta bu deveye kötü davranmaları ve zarar vermeye kalkışmaları durumunda Yüce Allah’ın onlar üzerine şiddetli bir azap indireceğini haber verdi. Bir müddet hatta bir iki nesil deveye dokunmadan durdular ama yine de bir türlü nefislerini ve gururlarını yenip de iman etmediler. Ancak Semudlular daha fazla bekleyemediler ve mucize olarak gönderilen deveyi kestiler. Bunun tabii bir neticesi olarak da ilâhî azaba müstahak oldular. Zira mucizeyi isteyenlerin buna ya iman etmeleri ya da sonunda gelecek azaba katlanmaları gerekir. Semûd kavmi mallarına, zenginliklerine ve sağlam olarak inşa ettikleri meskenlerine aldanarak kurtulacaklarını sanmışlardı. Fakat kahr-ı ilâhî tecellî edince bunlardan hiçbir fayda göremediler. Kendilerine öyle bir sayha (şiddetli bir ses) geldi ki bu sayhanın şiddetinden hepsinin ödleri patladı ve helâk oldular. Mü’minler bir müddet sonra, o harabe hâline dönüşmüş olan şehre geldiler. Azgınlığın ve inkârcılığın kötü âkıbetini seyrettiler. Mü’min olduklarından dolayı Allah’a şükrettiler.