Hükümdar Peygamberler Hz. Davud ve Hz. Süleyman Aleyhisselam

Hz. Davud (a.s.) Kudüs’te doğdu. Adı, Kur’an-ı Kerim’de 16 defa geçmektedir. Sesinin güzelliğiyle bilinir. Hatta günümüzde bile güzel seslilere ona ithafen “Davudî sesli denilmektedir. Hz. Davud önceleri Tâlût’un ordusunda bir asker olarak savaştı. Allah Teâlâ şöyle buyurur: “Nihayet Allah’ın izniyle onları hezimete uğrattılar ve Dâvûd, Câlût’u öldürdü. Allah O’na (Dâvûd’a) hükümdarlık ve hikmet (peygamberlik) verdi; dilediği ilimlerden ona öğretti. Eğer Allah, insanların bir kısmını diğer bir kısmıyla defetmeseydi, yeryüzü elbette fesada uğrardı. Fakat Allah, bütün âlemlere karşı lütuf ve kerem sahibidir.” (Bakara, 251) Bu âyet-i kerîmede, dünya hayatında cârî olan ilahî nizamın bir ölçüde izahı vardır. Hakikaten, şayet Allah Teâlâ insanlar arasında adaletle hükmedecek hükümdarlar var etmeseydi, insanların güçlüleri, zayıfları ezip mahvederdi. Daha sonra Allah’ın kendisine verdiği peygamberlik ve hükümdarlıkla birlikte İsrailoğullarına kral oldu. Bir gün oruç tutar, bir gün tutmazdı. Zamanını ibadet ve zikirle geçirirdi. Çobanlık ve demircilik yaptı. Kendisine dört büyük kitaptan biri olan Zebur verildi. Hz. Davud (a.s.) 40 sene hükümdarlık yaptıktan sonra 100 yaşında vefat etti. Yerine oğlu Hz. Süleyman (a.s.) geçti. Hz. Süleyman (a.s.) Gazze’de doğdu. Babası Hz. Davud (a.s.) gibi önce hükümdar, sonra peygamber oldu. Kur’an’da 16 yerde ismi geçen Hz. Süleyman’ın, Hz. Davud’un oğlu ve varisi olduğu, üstün kılındığı, şükreden, salih, hâkim, anlayışlı bir kul olduğu bildirilmekte, keskin zekâsı, engin bilgisi ve hikmetiyle karmaşık meseleleri kolayca çözüme kavuşturma yeteneğinden söz edilir. Kur’an, Hz. Süleyman’ın (a.s.) güzel bir kul olduğunu, daima Allah’a yöneldiğini, Allah katında büyük değeri ve güzel yeri bulunduğunu belirtmektedir. Allah Teâlâ, Hz. Davud ve Hz. Süleyman’da peygamberlik, hükümdarlık, hikmet ve ilimle donatmış, saltanatı ve nübüvveti onların şahsında toplamıştır. Hz. Süleyman’ın (a.s.) emrine rüzgârlar verilmiş, kendisine kuş dili ve başka hayvanların dili de öğretilmiş, cinleri kendisine hizmet ettirmiştir. “Süleyman’ın emrine de kasırga (gibi esen) rüzgârı verdik; onun emriyle içinde bereketler yarattığımız yere doğru eserdi. Biz her şeyi biliriz.” (Enbiyâ, 81) “Sabah gidişi bir aylık mesafe, akşam dönüşü yine bir aylık mesafe olan rüzgârı da Süleyman’a (O’nun emrine) verdik ve O’nun için erimiş bakır kaynağından sel gibi akıttık. Rabbinin izniyle cinlerden bir kısmı, O’nun önünde çalışırdı. Onlardan kim emrimizden sapsa, ona alevli azabı tattırırdık.” (Sebe’, 12) “Süleyman için, o ne dilerse, mâbedler, heykeller, büyük havuzlara benzer çanaklar ve taşınması güç kazanlar yaparlardı. Ey Dâvûd ailesi şükredin! Kullarımdan şükredenler pek azdır.” (Sebe’, 13) Beyt-i Makdis’i (Mescid-i Aksâ’yı) yedi yılda inşa etmiştir.