Osmanlının İlk Mebusları

Osmanlı'nın İlk Mebusları, Osmanlı'da meclis, seçim ve temsil mekanizmaları söz konusu olduğunda yapılan çalışmaların genellikle II. Meşrutiyet ile başlatıldığını, oysa gerçek hikayenin çok daha eskiye dayandığını hatırlatan bir kitap. Osmanlı'nın demokrasi ve kurumsal meclis tecrübesi, 1876'da ilk Osmanlı Anayasası olan Kanun-i Esasi'nin ilan edilmesi üzerine toplanan meclislere dayanıyor. Sinan Çakır, bu meclislerin düşünüldüğü gibi sembolik bir "Evet Efendim!" meclisi olmadığını, oldukça sert ve sorgulayıcı oturumlara şahitlik ettiğini gösteriyor. Nitekim I. Meşrutiyet'in ömrünün kısa olması da biraz bundan kaynaklanıyor. 93 Harbi'nin devam ettiği krizli günlerde Rusya ile Osmanlı arasındaki savaş durumunu görüşmek için yapılan bir meşveret meclisinde, Meclis-i Mebusan'ı temsilen İstanbul mebusu Astarcılar Kethüdası Hacı Ahmet Efendi'nin Padişah II. Abdülhamid'e karşı gösterdiği cesaret dikkat çekiyor. Çakır, bu ilk mebusları ve onların meclis içindeki cesur duruşlarını belgelere dayanarak gün yüzüne çıkarıyor. Bu keşif, Osmanlı'nın demokrasi tarihine dair yaygın kanıları sorguluyor. 352 sayfalık bu kitap, Osmanlı'nın ilk parlamento deneyimini ve mebusların cesur duruşlarını merak eden okurlar için değerli bir akademik kaynak.