Bize Göre Kudüs

Gün geçtikçe çoğalan bir ağrı bu. Gözleri, mavzerin ıslığında kaybolmuş bir hikâye. Bizim hikâyemiz. Hepimizin hikâyesi. Dilimizde kalan son şarkı, ellerimizdeki boşluk izi. Çıkmayan sesimizin çiğ, ham, mahcup avazı. Yine de ümit ederiz, kalkacağını düştüğü yerden… Sayılardan ibaret olmayan bir coğrafyanın; yara yara karanlığı, tüm zalimleri geçerek, azgın hükümranlıkların başlarına çalarak bütün habisliklerini, türkümüzü söyleyeceğini biliriz. Çünkü bizim türkümüz kardeşim, söylenmeye söylenmeye unutulmuştur. Çalınmamıştır uzun zamandır sokaklarda, adı dahi bilinmez sorulmadıkça. Yine de bekleriz kardeşim; zeytinin, incirin, Tur Dağı’nın ve cümle mazlumların Rabbinin üzerimizden rahmetini esirgemeyeceğini… Unuttuklarımızı hatırlatacağını, kaybettiklerimize kavuşturacağını... Bize göre budur doğrusu.